Tulisan iki candak saka kaca : Bebayane Perasaan Jèngkèl Lan Seneng Uring-Uringan
Bab iki bisa kita mangertèni, amarga sarjana leluhur kita dèk jaman semana durung dhuwur kawruhé bab kawruh kadokteran lan kawruh kajiwan kaya déné jaman saiki. Nanging yèn ing bab wawasan saka jagad kebatinan kerep keprungu. Brahmawedya naté wedar wawasan bebayané rasa-pangrasa uring-uringan mau mengkéné : "Muring-muring, gething, drengki, srèi, mèri, panastèn lan sak panunggalanipun, punika pandameling raos utawi manahipun tiyang, déné pandamel ingkang miturut sipating gesang (jiwa). Mila menawi tiyang punika sampun mangertos, bilih sadaya wau pakartining pirantos, mila lajeng kedah dipun pigunakaken kanggo nelukaken wataking pirantosipun piyambak ingkang ugi kados mekaten watakipun. Jalaran pakartinipun pirantos wau ugi satunggiling kekiyatan. Upami badé kraos muring-muring, lajeng dipun ampah ; 'aku emoh muring-muring, amarga muring-muring iku dudu wataking jiwa, mangka iku jiwa, mulane emoh muring-muring'. Mekaten salajengipun tumrap satunggil-tunggiling wewatakan utawi pakerti wau.
Dadi wossing atur : perasaan jèngkèl utawa seneng uring-uringan (worry) iku manut panemuné sarjana bab pengobatan (para maha-guru dokter) mbebayani tumrap kasarasane badan lan jiwa. Déné manut wulang agama lan kebatinan, apadéné ngendikané sarjana leluhur kita dhéwé bab iku mau iya ora becik lan kudu disingkiri.
No comments:
Post a Comment