Para dokter ahli ing Klinik Mayo, antarané Dr. Karl Menninger, nerangaké yèn ing rumah sakit (pantiroga-hospital) kang diedegaké, kèhé wong-wong kang nandang lara, sapérangan gedé marga saka kekacauan senuw, marga saka kaganggu urat-syarafé. Kang mangka saupama senuw utawa urat-syarafé wong-wong kang lara mau dipriksa sarana kaca-praksana (microscope), tinemuné waras wiris, padha baé beciké karo urat-syarafé Jack Demsey, tilas jago gelut kang misuwur iku.
Lelarane wong-wong kang dirumat ing hospital mau, jalarané ora teka saka senuw-badané, nanging kang baku marga saka pengaruhing rasa-pangrasa kang ora-ora, yaiku saka pangaribawane perasaan kang luluh, saka pengaruhé pikiran kang rangu-rangu, bimbang, was, sumelang. Saka dayané pangangen-angen kang kalut marga jèngkèl, uring-uringan, ora nriman, oncor-oncoran, ngonggo-onggo, saka kuwatir, wedi, gela sarta enték pangarep-arepé.
Wong-wong kang mengkono mau, kejaba uripé ora bakal seneng lan ora naté tentrem, iya nandang kapitunan gedhé ing bab kuwarasané badané. Sanajan sugih donyabrana, ora bakal bisa ngrasakaké kanikmataning urip ing ngalam ndonya, marga atiné tansah goréh, ora jenjem, lan badané tansah lelaranen. Sanajan suksès enggoné nyambutgawé utawa sanajan kaleksanan bisa nduwé pangkat dhuwur, nanging uripé ora klebu golongan wong kang rahayu slamet, cekaké ora bahagia.
Manut pujangga Yunani Plato, kahanané badan wadag lan badan rohani ora kena dipisah-pisahaké, mengkono uga ing bab kuwarasané. Mula saka iku pujangga mau ora mbeneraké yèn wong mung nedya nambani lelarané wong liya, tanpa nganggo nambani lelarané pikirané.
Para ahli kuwarasan sing akèh-akèh mung nambani lelaraning badan, nanging ora nambani (uga) lelaraning batin.
Pancén saiki para ahli lagi ngudidaya ngecakaké cara pengobatan anyar kang diarani psychomatic medicine, yaiku cara nambani lelara karo-karoné lahir lan batin, badan lan jiwané wong kang lara. Marga kahanané sing akèh saiki para ahli wis padha suksès enggoné mbrantas lelara cacar, kolera, typus lan liya-liyané kang mbebayani lan kang saben-saben njaluk kurban pirang-pirang puluh èwu jiwa iku, nanging isih durung kasil enggoné mbrantas nambani lelara kang jalaran saka laraning badan lan jiwa. Penyakit warna loro iki ora teka saka anane kruma, baktèri utawa baksil wijiné lelara nanging saka èmosi, pengrasaning ati, saka kajèngkèlan. Gampang nesu tanpa sebab utawa gampang nesu marga sebab kang sepélé, saka was sumelang sarta enthèk pangarep-arep. Kang mangka penyakit kang mengkéné iki ora kurang-kurang enggoné angurbanaké jiwa nganti atusan ewon. Malah manut panaliti kang wis katindakaké ing Amerika, ing saben wong lara 10, ana 1 kang kaserang lara jiwa utawa pikiran kang mengkono mau. Ing antarané pemuda 6 kang diajokaké mlebu milisi, ana 1 sing kaganggu lara pikiran.
Tumekané saiki para ahli durung bisa nemokaké kanthi gumathot apa kang njalari lelara jiwa utawa pikiran mau, nanging umumé wis padha ngakoni yèn sapèrangan gedhé marga saka gangguané rasa-pangrasa wedi utawa perasaan jèngkèl lan seneng uring-uringan mau. Godané pikirang ora bisa nglawani marang kahanan kang sanjatané, kang sabeneré, nyasaraké marang pangangen-angen kang ora nyata, marang pengalamunan. Iya sabab-sabab kang mengkéné iki kang banjur marahi tekané lelara kang nrajang jiwa raga.
Yèn nithik andaran ing nduwur iki, nyata banget yèn pakulinan seneng muring-muring tanpa sabab kang maton utawa padatan seneng nesu perkara thèthèk bengèk kang njalari jèngkèl iku mbebayani banget! Emosi utawa perasaaning ati kang nuwuhaké rasa-pangrasa jèngkèl (worry), yèn manut panemuné Dr. Edward Podolsky kejaba njalari lelara jiwa, malah bisa dadi jalarané lelara blueddruk dhuwur (darah tinggi), rheumatiek (èncok), lelara weteng, ngelu, pilek, kencing manis lan sak panunggalané manèh.
Mula saka iku sing sapa kepéngin urip bagas kuwarasan, ayem tentrem, rahayu slamet, kejabané ngudidaya manut kawruh kelahiran kaya déné pituduh-pituduh saka asilé ngèlmu (weten-schap), ora kena nglirwakaké pangudiné déwé, supaya bisa ngeréh batiné dhéwé, supaya bisa mranaca pikirané, supaya bisa ngatur rasa-pangrasané.
Katentreman dumunung ing pangèsti rahayu, ati kang bening, pikiran kang temata. Meneng, nanging menengé jinem, kebak ing pangangen-angen resik, isi cipta kang sejati, kayadéné wejangané pujangga Ronggowarsito ing 'Kalatida Sabdajati' kang muni "Pamanggoné anèng pangèsthi rahayu angayomi ing tyas hening, heninging ati kang suwung, nanging sajatiné isi, isiné cipta kang yektos".
Wossing atur : Kita kudu bisa nglatih ngendalèni perasaan kita dhéwé. Aja mung kèntir kèli manut ilining rasa pangrasa. Sarana nglatih lan mangerti bebayané èmosi, kita bisa ndarbèni watak kang agung, bisa nyandet nafsu asor kang mitunani.
No comments:
Post a Comment