Panembahan Senapati iku nalika sugengé (jumenengé 14 Sura 1509 utawa Masèhi 1586) kejaba kepati enggoné amarsudi sudaning hawa lan napsu, uga remen banget amemangun karcènak tyasing sasama. Remen banget agawé senenging atiné liyan. Wewatakan kang mangkono mau dianggep utama déning pujangga Mangku Negoro IV lan dianjuraké ing 'Wedhatama' -né supaya kita padha anuladha.
Dadi pakulinan seneng ngepènaki atiné wong liya iku pinuji banget.
Wewatakan agawé senengé atiné liyan mau jebulé malah wijining tamba kang ampuh tumrap lelara jiwa, déné bisa maluyakaké panandang (wong lara) kang kèlangan rasa seneng lan tentrem. Bab iki bisa kita buktèkaké saka panemuné Dr. Afred Adler, sawijining ahli jiwa kang misuwur saka enggoné marasaké wong-wong kang nandang lara jiwa sarana anjurane "Kowé bakal waras sajroning 14 dina yèn kowé manut marang nasèhatku. Yaiku ing saben ndina memikira kepriyé bisané agawa senengé atiné wong liya."
Wossé, panemuné ahli jiwa mau, kang akèh-akèh sebabé wong nandang lelara kang memelas iku marga saka kurangé ndarbèni perasaan kemasyarakatan. Yèn ta wong kang nandang kasangsaran mau banjur tuwuh rasa-pangrasané kemasyarakatan, yaiku miga-tèkaké kaperluwané liyan, gelem gawé bungahé tangga teparoné, istingarah bakal waras.
Katiyasané penggawé 'nyenengaké atiné liyan' iku pancèn gedhé banget paèdahé. Mula ora anèh yèn Panembahan Sènapati remen banget amemangun karcènak tyasing sesama, apa déné Kanjeng Nabi Muhammad s.a.w. piyambak iya wis dhawuh "Klebu èwoné (golongané) penggawé becik wong kang bisa njalari èseming wong liya saka bungahing atiné".
Katiyasané penggawé nyenengaké atiné liyan iku ora mung murakabi marang wong sing diwènèhi seneng baé, nanging uga numusi marang wong kang mènèhi.
No comments:
Post a Comment